Zoeken

Daan ademt zand

Daan ademt zand. Althans, daar verdenken we hem van. Daan laat altijd en overal een spoor zand achter zich, ook na een gewone schooldag vloeit bij thuiskomst het zand overal uit. Het komt uit broeken, jassen en schoenen. We vermoeden dat het ook uit zijn poriën komt.

Anne heeft sinds enige tijd Magic Sand. Ze kan daarmee gewoon aan de keukentafel met zand spelen. Ik kijk op een afstandje naar Daan, die op zijn beurt naar zijn zusje kijkt. Hij verlangt ernaar om mee te doen, dat straalt hij helemaal uit. Magic Sand zou voor hem het ideale verjaardagscadeau zijn. Zijn geweest, vroeger. Nu niet meer. Nu zou het een belachelijk cadeau zijn. Daan is nu een man-in-wording. Hoera!

"Natuurlijk! Al die mensen vertrekken weer omdat het zo saai is."

In de herfstvakantie plannen we een dagje Zeeland. Anne juicht. Daan juicht niet. Daan heeft andere plannen met zijn vrienden. Of wij wel snappen hoe erg dit allemaal is. Niet gamen met vrienden om in plaats daarvan naar het strand te gaan. Met je ouders, tot overmaat van ramp. Stom idee van ons, dat is duidelijk. De autorit naar Zeeland lijkt extra lang te duren met een zwaar protesterende puber op de achterbank.

Bijna zijn we in de buurt van het strand. Anne merkt op dat we veel auto's tegenkomen. 'Natuurlijk' reageert Daan. 'Al die mensen vertrekken weer omdat het zo saai is, maar wij moeten er zo nodig nog naar toe.' Met zijn gezicht op onweer stapt hij uit en blijft stug een paar meter achter ons lopen.

Als we in een strandtentje even wat gaan drinken ontdooit hij. Een beetje. Anne gaat lekker haar eigen gang, binnen de korste keren gaat ze op het strand spelen. Dan schuift Daan ook steeds verder die kant op, om uiteindelijk toch het strand op te zoeken. Een paar minuten later herkennen we onze zoon weer. Hij duikelt en rolt met rode wangen door het zand. Wat een verademing, hij geniet met volle teugen en houdt dat uren vol.

Eenmaal op de terugweg in de auto is hij weer helemaal puber: 'Wat is dat saai zeg, Zeeland, ik ben blij dat we eindelijk naar huis gaan.' Wij zeggen niets. Gelukkig hebben we de foto's nog.



Meer verhalen van Pretletter?
http://www.pretletter.com én volg de facebookpagina

 
Sponsoren